Feministen hebben ook tieten

Ik krijg van het woord “feminisme” spontaan jeuk. Alsof ik op een hete zomernacht keer op keer gestoken word door de meest smerige mug van Nederland. Zo’n mug die iedere keer als je hem (of haar) kapot wil slaan je net te snel af is. Kortom, feminisme is net zo iets. Omdat ik een vrouw ben die a niet op haar mondje gevallen is, b zich graag ook met mannenzaken (zoals sport – jaja) bemoeit en c niet tegen onrecht kan gaan mensen ervan uit dat ze mij zonder pardon in het hokje “feminist” kunnen pushen. En dat gebeurt naarmate ik ouder word steeds vaker. Alsof feminist zijn je toegang geeft tot een elite clubje waar je als gewone vrouw niet kunt komen. BULLSHIT!

Eens in de zoveel tijd is het weer zover en staan er nieuwe feministengroepjes op; ze schrijven zwaar commerciële boeken en/of geven pittige interviews over hoe zwaar ze het wel niet hebben als vrouw zijnde. Deze groep vrouwen kijken dan heel stoer (alsof ze met je willen vechten) en willen hoe dan ook verbaal boven alles en iedereen uitkomen; vooral boven de arme mannen. Op zo’n moment denk ik dan: lieve dames, waar zijn jullie toch mee bezig? Willen jullie je echt zo graag levelen aan mannen? Meestal probeer je je met en man en macht ergens aan te levelen vooral omdat je je achtergesteld voelt.. Nou, ik voel mij niet achtergesteld. Ik ben op en top vrouw, ben daar super trots op en probeer daar mijn voordeel uit te halen. Want vrouw zijn heeft echt ontzettend veel voordelen! Een feminist zei ooit tegen mij: “Je bent een mooie intelligente vrouw en ook nog eens allochtoon. Je zult het vast niet makkelijk hebben in NL”. Ik moest toen gelijk denken aan alle lelijke domme vrouwen die ook nog eens gewoon autochtoon zijn….. Wat voor een heerlijk leventje moeten zij hebben zeg!!! (haha)

Ter afronding; feminisme is dus niet aan mij besteed dus val me daar ajb ook niet meer mee lastig. Er zijn nou eenmaal verschillen tussen mannen en vrouwen en dat gaat echt niet met 1, 10 of 100 feministische boeken veranderen. Mannen gebruiken verschillen die er tussen hen en vrouwen bestaan vooral in hun voordeel dus waarom kunnen vrouwen dat ook niet doen? Lipjes getuit en borstjes vooruit, hard werken en gewoon je leven leven. Daar is toch niks mis mee?

N.

De meeste dromen zijn.. Te koop!

Tientallen beroepswielrenners in het Nederlandse en Belgische peloton kopen zichzelf in bij een profploeg.

Uit gesprekken met enkele Limburgse eliterenners – waaronder Rob Ruijgh – blijkt dat dit op alle niveaus in het profwielrennen afspeelt: in de WorldTour (topniveau, waar bijvoorbeeld LottoNL-Jumbo onder valt), bij procontinentale teams (waartoe onder meer Team Roompot behoort) en bij continentale ploegen (derde niveau). De renners stellen dat er momenteel in binnen- en buitenland tientallen renners rondrijden die op deze manier hun plek in het peloton hebben verworven.

De Italiaanse krant Corriere dello Sport schreef vorige week dat veel profrenners zichzelf inkopen bij een ploeg. Het gaat om bedragen tot 50.000 euro, aldus de Italiaanse krant. Bovendien zijn veel van dit soort contracten illegaal: ploegen storten nog wel salaris op de rekening van de renner, maar die wordt vervolgens geacht dat geld weer, via geheime bankrekeningen, terug te storten.

Volgens een anonieme Limburgse eliterenner gaat het dan niet over de sterkste renners van het team, maar om de laatste plekken. Ploegen hebben de grootste moeite om een budget sluitend te krijgen en dan gaat de voorkeur uit naar een renner die zelf geld meebrengt.

Er is volgens hem en andere anonieme renners hier niets tegen te doen. Voor veel renners is het een manier om een droom te verwezenlijken: profrenner willen worden. Maar als ze het op deze manier doen, kun je toch moeilijk spreken van een droom die uitkomt. Alsof die droom te koop is. Dan hou je vooral jezelf voor de gek.

John van den Akker, secretaris bij de VVBW reageert als volgt: “Ik kan me haast niet voorstellen dat dit in Nederland nog gebeurt, maar het is natuurlijk een kwalijke zaak als renners hun eigen salaris onder de tafel moeten terugbetalen. En ik moet erkennen dat ook ik wel eens vraagtekens heb waarom een bepaalde renner, die niet goed kan meekomen, een contract krijgt bij een profploeg. Een privé-sponsor meebrengen is natuurlijk legaal en dat gebeurt bijvoorbeeld ook in de Formule 1, maar wat ik nu hoor, hoort niet bij de wielersport.”

Van den Akker, zelf oud-beroepsrenner, roept coureurs die vreemde dingen zien op zich te melden. „We kunnen alleen iets doen als we meldingen binnenkrijgen. Dan kunnen we het aankaarten bij de KNWU en de UCI.”

http://www.limburger.nl

UCI.. Glashelder?

Of ik familie ben van Sherlock Holmes weet ik niet maar ik ben dol op onderzoeken, uitpluizen en het onvindbare toch ergens vinden. Al enige tijd zet ik mijn vraagtekens bij de objectiviteit en transparantie van bestuursorganen binnen de sportwereld; met name in de wielerwereld.

In het dierenrijk geldt de macht van de sterksten maar de slimmeriken komen soms ook een heel eind. Laten we nu naar de oh zo beschaafde mensenwereld kijken; vriendjespolitiek, dubbele agenda’s, omkoping, fraude.. Alles kan (stiekem) en alles is (ook stiekem) geoorloofd. Zo ook in de wielerwereld. Over de atleten wordt genoeg gediscussieerd en ook genoeg in twijfel gebracht. Niks is nog heilig; er wordt aan ze geduwd en getrokken, op ze gespuugd en hun bloed en urinemonsters worden keurig jarenlang in archieven bewaard. Maar van de mannetjes daarboven horen we vrij weinig tot niks.. Wie zijn zij en wat zijn hun motieven? Zijn ze echt zo objectief en transparant als dat ze zich voor doen? Over de mensen (bestuursleden) van bijvoorbeeld de WADA, A.S.O. en de UCI lees ik vooral heel veel moois. Over hun behaalde diploma’s, jarenlange werkervaring en vooral hun goede bedoelingen voor en met de (wieler)sport. Zo ook over de UCI; geweldig mooi allemaal maar hoe is het in de praktijk? Laten we maar eens gek doen en naar de president van de UCI kijken, Brian Cookson (LINK). Ik ken de beste man niet echt maar krijg – steeds meer – het gevoel dat hij i.p.v. een dubbele agenda een heel arsenaal aan agenda’s erop na houdt. Ooit is hij, uiteraard op eerlijke wijze, gekozen tot president van de UCI. Met zijn voorgangers Pat McQuaid en Hein Verbruggen heeft ie tot op heden nog geen goede verstandshouding en dan hebben we het nog niet over de mensen waar het echt allemaal om draait.. Of beter gezegd: om zou moeten draaien. De ploegen; de atleten. Juist die ja. Even los van de meest recente ontwikkelingen rondom Nibali (wel gestraft) en Aru (niet gestraft) in de Vuelta heeft Cookson eerder ook al in de clinch gelegen met Astana.

Eind 2014 verzocht Cookson al om de World Tour liscentie van Astana in te trekken. Astana was toen in opspraak geraakt nadat het in verband werd gebracht met een aantal (doping gerelateerde) affaires binnen hun opleidingsploeg. Voor zover ik weet is het ook bij aantijgingen gebleven. Maar Cookson vond deze aantijgingen voldoende om de licentiecommissie te verzoeken om de licentie in te trekken. De internationale wielerunie bevestigde daarna dat Astana zijn licentie toch mocht behouden. Cookson was not amused en benadrukte dat er hierna absoluut geen tweede kans meer zou zijn voor Astana. Nibali himself heeft zich ook niet zo positief uitgelaten over Cookson. Volgens Nibali heeft Cookson nog niet laten zien dat hij ook echt daadwerkelijk het beste voor heeft met wielrennen aangezien hij nog nooit bij wedstrijden gezien is, niet met de koerswinnaars praat en ook niet openstaat voor een dialoog met de renners (La Gazzetta dello Sport ). En toch werd besloten om Aru die een duwtje kreeg van zijn teamgenoot niet te straffen?! Vreemd… Of toch niet? (lees en oordeel zelf: UCI regulations)

En dan hebben we ook nog het hele gedoe met de motoren die renners omver rijden. Klein detail hoor maar het zou fijn zijn als zulke dingen niet gebeuren want dan zouden we geen afscheid hoeven te nemen van Sagan die uit de Vuelta moest stappen. Hij kwam namelijk tijdens de 8e etappe bij een botsing met een materiaalmotor ten val en liep daarbij eerste- en tweedegraads brandwonden op. I.p.v. serieus te kijken waar het mis is gegaan (voorkomen is immers beter dan genezen maar ach..) kreeg Sagan ook nog een boete opgelegd vanwege zijn woedeaanval na zijn valpartij. Logisch. NOT!

Is doping dan echt het enige dat de wielersport maakt of breekt? Of speelt geld zo’n grote rol dat daarom alleen doping gerelateerde zaken interessant zijn voor bovengenoemde instanties? Oh ja, politiek Den Haag bemoeit zich nu ook opeens met sport.. Want waarom werkt minister Schippers nu aan een dopingwetgeving terwijl andere zaken ook (politieke) aandacht verdienen? Trouwens, deze dopingwetgeving waar de minister al meerdere malen uitstel voor heeft gevraagd bevat niks spannends behalve privacy richtlijnen…. Maar goed. Het zal wel op haar lijstje staan waar ze graag een vinkje achter wil zetten.

Kijk, ik kan over dit onderwerp blijven schrijven maar dan ben ik over een week, maand en wellicht een jaar nog niet klaar. Wat ik wil zeggen is dat ik volkomen begrijp dat er regels zijn waar aan moet worden voldaan, maar men kan de regels dusdanig toepassen – of juist niet toepassen – of helemaal geen regels bedenken – waardoor er, in ieder geval bij mij, twijfels gaan ontstaan bij iemands objectiviteit en transparantie…. In dit geval dus bij de UCI. Wordt vast nog vervolgd..

N.

Voetbal vs. Wielrennen

Over mijn geslacht is geen twijfel mogelijk; ik ben echt op en top vrouw. Inclusief hormonale schommelingen, schoenencollectie waar ik zelf U tegen zeg, handig in de keuken en oersterk als het er echt op aankomt. Kortom, van mij zou je geen man kunnen maken. Ook al drink ik wel eens een biertje en lach ik me suf om ordinaire maar oh zo grappige boeren en scheten; ik blijf een vrouwelijke vrouw. Zelf doe ik aan hardlopen en als het om kijken naar sport gaat kies ik voor wielrennen en voetbal. Voetbal heb ik jarenlang op de voet gevolgd maar sinds een aantal jaar ben ik ook behoorlijk goed aangestoken met het wielervirus. Uiteraard blijft het bij mij niet alleen bij kijken; nee, ik geef ook mijn mening. Gevraagd en ongevraagd. En dat wordt niet altijd door de mannen in mijn omgeving gewaardeerd e/o serieus genomen. Maar ik heb gemerkt dat er zeker een verschil is tussen voetbal- en wielerpubliek uit de opmerkingen die op zo’n moment de atmosfeer ingeschoten worden. Wat ik daarmee bedoel? Nou, ik zal een paar voorbeelden geven zonder namen van bijvoorbeeld supporters, sponsors, trainers en/of atleten zelf te noemen.

Voetbalwedstrijd:

Wat doe jij hier. Jij bent vast de weg naar mijn slaapkamer kwijt. Hoe oud ben je. Waar woon je. Mag ik je nummer. Ben je vrijgezel. Jij kijkt zeker alleen naar de knappe mannen op het veld. Moet je niet thuis je nagels lakken. Zeg niet dat je buitenspel snapt. Nee we gaan het niet over voetbal hebben. Wat doe je straks. Vrouwen snappen toch niks van voetbal. Kun je koken. Jij bent vast een voetbalvrouw. Ga je zo mee naar Amsterdam.

Wielerwedstrijd:

Ben jij journalist. Voor welk medium werk je. Heb je visitekaartjes. Heb je een website. Zijn je foto’s te koop. Waar kom je vandaan. Fiets je zelf ook. Waarom vind je wielrennen leuk. Ken je bepaalde mensen of renners. Wat doe je in het dagelijks leven. Wat vind je van bepaalde renners. Heb je die en die wedstrijd ook gezien. Ben je vrijgezel.

Zie jij een verschil? Ik wel. Ik zie het, ik hoor het en ik voel het. Als ik bij een voetbalwedstrijd kom dan begint de vleeskeuring. Volwassen mannen en jonge jongens die je van top tot teen bekijken. Geen probleem uiteraard want kijken mag. Maar het blijft in 99,99% van de gevallen niet alleen bij kijken. Ook niet erg als men een praatje komt maken maar het zijn in 99,99% van de gevallen geen gesprekken op niveau e/o over voetbal. Ik heb een paar keer zitten opletten en gemerkt dat sommige vrouwen juist heel relaxed zijn en min of meer ook echt worden geaccepteerd door de mannen. Wat zijn dat voor vrouwen? Vrouwen net als ik? Dat weet ik niet want ik ken ze niet. Maar als ik enkel op uiterlijk mag beoordelen dan hebben ze wel hard hun best gedaan om one of the guys te worden. Jogging of spijkerbroeken, gympen, grote sweaters, sjaals en soms dragen ze ook petjes. Een grote nek, rug of schoudertatoeage lijkt ook bij de outfits te horen. Kortom, we lijken zeker niet op elkaar. Hoe komt dat? Zijn dat vrouwen die zich hebben aangepast – om geaccepteerd te worden – of is dat het cliché type vrouw dat van voetbal houdt? In de Skyboxen hebben de vrouwen wel hun best gedaan en zien er mooi en verzorgd uit maar kijken jammer genoeg wel heel verveeld. Ze zijn daar meestal niet uit eigen wil; zijn dus met hun echtgenoot mee of zijn uitgenodigd door een zakenrelatie. De aanwezige mannen zijn vooral druk aan het gluren, discussiëren, roken en bier drinken. Wat mij trouwens keer op keer opvalt is het aantal bierbuiken in te strakke bloezen. Maar dat moeten ze verder zelf weten.

Bij een wielerwedstrijd is er uiteraard ook sprake van vleeskeuring maar zoals ik al eerder zei: kijken mag. Toch voelt het voor mij anders dan bij voetbal. Men lijkt wel oprecht geïnteresseerd in wat ik daar aan het doen ben. Om te beginnen word ik al minder vaak aangesproken c.q. lastiggevallen. En als ik aangesproken word ontstaan er in 99,99% van de gevallen grappige of interessante gesprekken met 99,99% kans dat het ook echt over wielrennen gaat. De vrouwen die ik tegenkom zijn meestal relaxed en lijken ook wel geaccepteerd door de mannen. En oh ja, ze dragen geen joggingbroeken en grote sweaters.. Wat zijn dat dan voor vrouwen? Zijn ze ook met hun echtgenoten mee of zijn ze daar omdat ze fietsen echt leuk vinden? In de VIP tenten proef ik ook een andere sfeer dan in de Skybox. Om te beginnen lijken de aanwezige vrouwen niet verveeld. Ze zien er mooi verzorgd uit, drinken een wijntje en zijn druk in gesprek. De mannen gluren en discussiëren ook maar ik zie weinig rokers.. En ook minder bierbuiken. Wel zie ik heel veel geschoren mannen benen. Heel veel.

Kortom, de vrouw lijkt binnen het wielrennen meer een plekje te krijgen dan bij voetbal. Dat plekje is nog wel klein en moet veel meer groeien en geaccepteerd worden maar het begin is er. Kijk maar de vrouwelijke wielerjournalisten en naar de top prestaties van sommige wielerdames en uiteraard mooie koersen zoals Giro Rosa. Wat ik mij dan afvraag is of vrouwen hun plekje gekregen hebben of dat ze het steeds meer aan het opeisen zijn? Steeds meer vrouwen stappen op de fiets en weten er ook echt van te genieten. Maar vrouwenvoetbal blijft toch nog wel een beetje achterlopen. Vind ik. Terwijl er ook zat vrouwen zijn die graag een balletje trappen. Vrouwenvoetbal ziet er in mijn ogen nog een beetje amateuristisch uit terwijl voetbal als commerciële sport niet verlegen zit om geld. Vergelijk het maar met wielrennen.. Salarissen, prijzengelden, sponsordeals.. De verschillen tussen voetbal en wielrennen zijn nog steeds extreem. Zijn het dan de vrouwen die zich teveel willen aanpassen aan de man en aan zijn wereldje? Of zijn het dan toch de mannen die de mannenwereld graag exclusief voor mannen willen houden? De bierbuiken in strakke bloezen vs. de geschoren benen. Wie o wie is er niet bang voor de vrouw?

N.

Tour du Jour

Talkshow waarin de Tour de France centraal staat. Gastheer Wilfred Genee ontvangt samen met Tour-ervaringsdeskundigen Michael Boogerd en Eddy Planckaert gasten met uiteenlopende achtergronden en bespreekt het laatste nieuws uit de Ronde van Frankrijk. Dit jaar gaat het programma op tournee! Vanaf zes strategisch gelegen campings in Nederland en Frankrijk wordt verslag gedaan van al het Tournieuws en reist een groot aantal gasten met de ‘Tour Du Jour’-camper mee.

Dat is volgens de site van RTL 7 de omschrijving het programma waar ik regelmatig met kromme tenen naar zit te kijken. Laat ik bij het begin beginnen: de slogan van RTL 7 is “meer voor mannen”. Dat is al verwarrend want bedoelen ze daarmee dat RTL 7 meer programma’s voor mannen uitzendt OF is RTL 7 per definitie een zender dat meer bij de man past dan bij de vrouw? Dan heb je vervolgens een talkshow over wielrennen, met de pakkende titel Tour du Jour, waar Wilfred Genee de gastheer van is. Dat is nog verwarrender want hij is toch meer een voetbalkenner? Of hadden ze hem bij VI aangenomen vanwege z’n mooie blauwe ogen? Of doe ik deze meester in de Rechten nu onrecht? Presenteren kan Wilfred wel, kennis van sport (voetbal) heeft ie ook wel.. Maar wielrennen? Ik weet het niet. Dan hebben we Eddy Planckaert. Hem ken ik niet zo heel goed maar weet wel dat hij een top wielrenner geweest is. En last but not least Michael Boogerd. Wie kent hem niet?! Hij heeft wat wielrennen betreft genoeg ups & downs meegemaakt waardoor de titel ervaringsdeskundige hem op zijn lijf geschreven is. Dus de aanwezigheid van Eddy en Michael snap ik. De setting (op een camping) snap ik ook wel.. Dat RTL 7 een contract met Wilfred heeft waardoor hij (sport)programma’s moet kunnen blijven presenteren kan ik ook wel snappen. Maar was dit nou ook echt de bedoeling van de bedenkers en de makers van het programma? Naast de vaste tafelgasten zie ik namelijk geen vooraanstaande gasten aanschuiven.. Hebben ze bijvoorbeeld al iemand die met de Tour meedoet aan tafel gehad? (Zo ja, dan hoor ik dat graag) Verder lijkt het niveau van de meeste gesprekken als een achtbaan van laag naar hoog en van hoog naar laag te gaan. Zoals het item over vrouwelijke journalisten tijdens de Tour. Eerst korte gesprekken met Laura Meseguer (o.a. Eurosport) en Marion Rousse (o.a. prof wielrenster) waarbij de cameraman meer oog had voor de decolleté en jurkjes van de dames. En in de studio werd het niet veel beter aangezien de mannen het nodig vonden om het niet over de journalistieke kwaliteiten van de genoemde dames te hebben maar over groupies. Tour de France groupies. Dus.

Wie mij kent weet dat ik liever geen oude koeien uit de sloot haal (tenzij de koeien keiharde bewijzen bij zich dragen) dus verhalen over wel of geen dopinggebruik in het huidige wielrennen hebben voor mij geen meerwaarde. De gesprekken tussen de heren aan tafel over “wat zou Froome..” of “wat heeft Sky..” duurden voor mijn gevoel ook echt te lang. Verhalen zijn namelijk maar verhalen en feiten zijn als het goed is ook echt feiten. Een verhaal is een weergave van al dan niet fictieve gebeurtenissen en feiten zijn gebaseerd op een gebeurtenis of omstandigheid waarvan de werkelijkheid vaststaat, ofwel zintuiglijk kan worden waargenomen of instrumenteel gemeten.Wie dat niet kan scheiden heeft een gouden toekomst bij bladen zoals de Story of Weekend. Of bij RTL Boulevard (sorry Wilfred). En als ik in de avond goed naar mijn tenen kijk dan krijg ik de indruk dat Tour du Jour verhalen en feiten regelmatig door elkaar haalt. Enerzijds kan ik dat begrijpen want de gemiddelde mannelijke kijker wil ook vermaakt worden (amusement? platvloers? seks?), maar anderzijds denk ik dat er best een talkshow gemaakt kan worden waarin voornamelijk feiten centraal staan. Waar mannen en vrouwen zonder ergernis naar kunnen kijken. Met een glaasje wijn.. En de teentjes 100% ontspannen… Zoals tijdens Vive le Velo.

N.

De Mart

Mart Smeets, eigenlijk is hij de mannelijke Paris Hilton van de lage landen. You love him or you hate him. Daar tussenin is niks. Mijn eerste kennismaking met Mart was jaren geleden toen hij voor de zoveelste keer verslag deed van de Tour de France. Als jong meisje had ik niet zoveel interesse in zijn sportverhalen, maar was op de een of andere manier wel geïntrigeerd door zijn prominente aanwezigheid en zijn inmiddels vertrouwde stem. Ook zijn welbekende Mart Smeets truien bezorgden mij altijd wel een soort ‘met z’n allen gezellig onder de kerstboom’ gevoel. Tegenwoordig noemen we zulke nostalgische Noorse truien ook wel de foute kersttrui. Maar Mart droeg zijn truien niet omdat het toevallig kerst was en ook niet omdat hij van Noorse komaf is, maar gewoon omdat hij dat wilde. En dat is nou typisch Mart; hij doet wat Mart wil doen en hij zegt wat Mart wil zeggen. Want Mart wil plezier hebben in wat hij doet. Mijn gevoel zegt dat Mart een van de weinigen is die ook echt daadwerkelijk plezier heeft (gehad) in zijn werk. Je kunt hem irritant, eigenwijs of een mafkees vinden maar Mart is wel altijd Mart gebleven. Prominent aanwezig en recht voor z’n raap. Heeft hij daardoor veel vrienden gemaakt? Nee, dat denk ik niet. Stond het maken van vrienden op zijn to do list? Dat denk ik ook niet. Toch heeft Rob Harmeling ooit een gevoelige snaar bij Mart weten te raken. Gisterenavond werd dat nog eens duidelijk tijdens de uitzending van Vive le Velo waar Mart en Rob te gast waren. De twee heren kunnen flink uit de bocht vliegen maar even later elkaar ook weer respectvol diep in de ogen aankijken. ‘Vermakelijke televisie’, ‘Als Nederlander schaam ik me voor Mart Smeets’ en ‘Leuk gespeeld hoor Mart en Rob’ lees ik vandaag in diverse media. Iedereen heeft een mening en dankzij internet hoeft niemand zich in te houden. Let op, ik zei dankzij INTERNET want in het echte leven, waar er even geen 4G of WIFI te vinden is, kom ik veel minder openhartigheid tegen. We leven dan weer gezellig langs elkaar heen en je mag blij zijn als je buurman je voornaam nog weet. Laat staan dat je je mening kunt of beter gezegd mag geven aangezien niemand op jouw eerlijkheid zit te wachten. Begrijp je waar ik heen wil? Mart heeft geen internet nodig om zijn mening te kunnen geven. Voor sommigen heel irritant maar hij kan zeggen wat hij wil zeggen en dat moet hem wel plezier en voldoening geven. Want als jij je mening wil geven moet je eerst een profiel aanmaken, een pakkende gebruikersnaam en veilige wachtwoord van minstens 8 letters, 1 hoofdletter en 1 leesteken bedenken, daarna je profiel activeren om vervolgens te kunnen typen wat je eigenlijk heel graag had willen zeggen… Maar eigenlijk niet durft te zeggen omdat je bang bent voor de reacties die je gaat krijgen. Zou Mart ooit bang geweest zijn voor reacties die hij sowieso ging krijgen? Nah, denk het niet. Kortom, ik hou wel van mensen die niet bang zijn voor de mening van de mainstream. Van irritante maar eerlijke mensen. Van gekke maar gepassioneerde mensen. Dus Mart; misschien hou ik stiekem wel een beetje van je. En van Rob. En oh ja, ook van Paris Hilton 😉

N.

Thijs Zonneveld

Beste Thijs,

Je kent mij niet en ik ken jou niet. Ik weet alleen dat je een ex-wielrenner bent, als sportverslaggever bij het AD werkt en ook columns schrijft voor NU.nl. Daarnaast ben je dagelijks zeer actief op Twitter en aangezien ik jouw tweets al een tijdje volg kan het zijn dat ik je dus wel al een beetje ‘ken’. Maar goed, ik had eigenlijk liever een kopje koffie of een biertje met je willen drinken maar dat wordt lastig aangezien we tegenwoordig allemaal druk druk druk zijn. Dus heb ik besloten om mijn allereerste bericht op mijn nieuwe blog aan jou te wijden. Weet je wat het is, ik twijfel absoluut niet aan je kennis en ervaring als het op wielrennen aankomt. Jij bent een ex-wielrenner en ik niet. Jij schrijft columns voor kranten en ik niet. Jij hebt meer dan 64duizend volgers op Twitter en ook dat heb ik niet. Dus ik zal je never nooit kunnen aanvallen op je kunde als het om ervaring met wielrennen gaat. Maar toch knaagt er iets aan me en ik wil dat graag met je delen want zoals je zelf hebt aangegeven in je laatste column op NU.nl: “Als je het niet eens bent met journalisten: prima. Bekritiseer ze, val ze aan, prik, steek, discussieer, prik door hun bullshit heen”.

Nu komt het.. (ta daaa) ik wil je heel graag even prikken.

Prikken vanwege je opmerkingen rondom Froome gate. Al dagen vraag jij je af wat nou precies de link is tussen ‘de media’ en de pisgooier. Volgens jou heeft geen enkele journalist, columnist, analist, presentator of commentator het publiek opgeroepen om Froome letterlijk in de zeik te zetten. Ik heb uiteraard ook even mijn CSI bril opgezet en naar een directe link gezocht maar niks gevonden. Evenals directe bewijzen m.b.t. het gebruik van doping door sommige renners tijdens de huidige TDF. Niks, noppes, nada. Als ex-jurist gaan mijn vingers daar behoorlijk van jeuken; van gebrek aan bewijsvoering… Maar waar mijn vingers nog meer van jeuken zijn sommige uitspraken en bijbehorende discussies in de media. Juist ja, in de media. In een van jouw recente AD columns geef je aan je mening op feiten te willen baseren. Zoals jij ook weet en aangeeft zijn er momenteel simpelweg geen feiten en/of bewijzen waaruit je zou kunnen concluderen dat er sprake van doping zou zijn bij Froome of Sky. Dus er is niks aan de hand (tot het tegendeel bewezen is). Toch? Maar waarom blijf jij – ook onderdeel van de media – dan doping gerelateerde uitspraken doen die wel een directe link met Froome en Sky hebben? En het vervolgens raar vinden dat je geblockt bent op Twitter door Froome? Volgens jou is de winnaar van de Tour per definitie verdacht door het verleden van de sport. Waarom doe je dat toch, Thijs? Waarom blijf je het verleden oprakelen? Ik snap dat niet. Zo’n mooie sport moet noodgedwongen door mensen in de media – en daar hoor jij dus ook bij – keer op keer weer die negatieve trui dragen. Wordt het niet eens tijd om gewoon met het heden bezig te zijn? Want in het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst.

En ohja, jij en ik weten trouwens ook heel goed wat de kracht van de media is… Waar Montesquieu met zijn Trias Politica destijds drie machten onderscheidde, zou in onze tijd de media als vierde macht beschouwd kunnen worden. Dus verstandig omgaan met je macht is misschien wel een vereiste van je beroep geworden?

N.

Dope-in-telligence (doping)

In de jaren negentig legde arts Robert Goldman de volgende vraag voor aan een aantal atleten: zouden zij een middel gebruiken dat hen direct succes zou opleveren, en dat bovendien niet op te sporen zou zijn door anti-dopingautoriteiten? Het enige nadeel van het middel: na vijf jaar ben je hartstikke dood. Verrassend genoeg gaf zo’n 50% van de ondervraagden aan dat zij glorie en eeuwige roem zouden verkiezen boven een lang leven.

In het verleden heb ik mijn best gedaan om mij niet met doping gerelateerde discussies te bemoeien maar op de een of andere manier blijft het onderwerp mij toch behoorlijk boeien. Want wat is doping nou eigenlijk? En waarom is doping bij voorbaat al een negatief gegeven?

Volgens het woordenboek is doping “een verboden middel dat tot betere prestaties leidt”; En volgens De Dopingautoriteit is doping “Stoffen en methoden die verboden zijn door het Wereld Antidoping Agentschap (WADA)”. Jaarlijks wordt een zogeheten WADA-dopinglijst op 1 januari van kracht waar de op dat moment verboden stoffen/middelen en methoden op staan. Mocht je de lijst van 2015 nog niet kennen: WADA dopinglijst2015

Maar hoe zit het nou met genetische doping? Want dat is nou juist iets wat mijn interesse heeft gewekt en waar ik – helaas – nog weinig diepgaande informatie over kan vinden. Onder genetische doping wordt verstaan: “het niet-therapeutisch gebruik van cellen, genen, genetische bouwstenen, of het veranderen van de genetische expressie, waardoor de sportprestatie verbeterd kan worden”. Hoe dan? Nou, via een relatief simpele methode kunnen sporters hun eigen DNA genetisch pimpen om zo hun uithoudingsvermogen, spierkracht of zuurstofopname te verbeteren. We praten hier over het genetisch manipuleren van EPO-genen, groeihormonen en lichaamseigen spierversterkers. Dus niet van buitenaf EPO inbrengen, nee, van binnenuit EPO creëren! Huh wat? Van binnenuit iets creëren? Ja. Het welbekende EPO dat sommige atleten gebruiken is een geneesmiddel dat bedoeld is voor mensen met een nierziekte, zodat ze meer van dat eiwit aanmaken. Bij hen wordt het van buitenaf ingebracht. Bij gendoping werkt dat anders. Wat je dan kunt doen is dat je een gen – in dit geval het gen dat de productie van EPO reguleert – isoleert en verpakt in bijvoorbeeld een virus of in je DNA. Vervolgens spuit je dat in een spiercel, dan kan die spiercel ook EPO gaan maken. Eigenlijk heel simpel. Wat je dus met genetische doping doet, is een fabriekje in je lichaam creëren dat zelf EPO maakt. Maar heeft zo’n fabriek ook echt voordelen? Ja zekers! Want EPO dat in een laboratorium wordt gemaakt is anders dan ons eigen EPO en daardoor kan het bij een dopingtest gevonden worden. Maar je eigen EPO is je eigen EPO en dus niet anders dan het EPO dat je al in je lichaam hebt. Dat maakt detectie een stuk lastiger. Het tweede voordeel van genetische doping ten opzichte van ingespoten EPO is dat het maanden of soms wel jaren actief blijft. Je zou dus aan één gen-injectie voldoende hebben om daar heel lang plezier aan te beleven.

Maar waarom hangt er zo’n dramatisch – negatief – vervelend – en lelijke stempel aan het woord doping? Omdat wij het woord doping dramatisch, negatief, vervelend en lelijk hebben gemaakt. Wij, de mens, zijn van nature egoïstisch en hypocriet. We pompen bijvoorbeeld een land aan de ene kant vol met shit en aan de andere kant – als er niks meer voor ons te halen valt – gaan we het betreffende land sancties opleggen voor het hebben van shit. We zijn eigenlijk tegen wapenhandel maar investeren wel in wapenproductie en sponsoren oorlogen. We zijn eigenlijk tegen kinderarbeid e/o dierenmishandeling maar dragen wel graag kleding en schoenen gemaakt door kinderhandjes e/o van dieren. We stoppen atleten vol met shit maar gaan ze aan de andere kant wel straffen voor het hebben van shit in hun lichaam. Want zeg nou eerlijk: is topsport wel zo gezond? Kan een menselijk lichaam topsport wel echt aan? Ik heb daar soms mijn twijfels over als ik naar bijvoorbeeld marathons of Ironman wedstrijden kijk. Ja, ook bij de Tour de France zet ik grote vraagtekens. Waarom eigenlijk drie weken lang fietsen? In wind, regen, zon.. urenlang.. in de bergen.. Dag in – dag uit. Is dat gezond? Wie kijkt daar naar? Is daar ook een instantie of commissie voor?

En nu ik toch vragen aan het stellen ben; wie kan mij vertellen waarom de WADA samenwerkingsovereenkomsten heeft met farmaceutische bedrijven zoals Pfizer? Op papier is zo’n overeenkomst heel nobel maar wat levert het ze nou concreet op? Als er niks te halen valt dan gaan ze ook niet samenwerken.. Toch? But what’s in it for Pfizer? Een miljoenenbedrijf met winstoogmerk dat ook gewoon middelen/stoffen produceert die op de WADA dopinglijst staan?! Jochem Meyer zou nu heel hard roepen: “ik snap er niks van!”

Kortom, doping moet gewoon weer een woord worden zoals andere woorden. Zonder positieve of negatieve lading. En nee, ik ben nu niet doping aan het promoten, ik wil alleen dat we minder hypocriet worden als het om topsport gaat. Eindeloze discussies over wie er wel of geen doping heeft gebruikt moeten we ook afschaffen. Want zolang wij vermaak en vertier willen (EK, WK, Olympische Spelen, Tour de France etc.), moeten we ook leren omgaan met de keiharde en soms pijnlijke feiten. En openstaan voor vernieuwing. Is het gebruik van doping niet eerlijk? Nee en (top)sport is zeker wel altijd 100% eerlijk? Want wat maakt of breekt een atleet nou echt? Afkomst en opvoeding? Begeleiding en uitrusting? Eigen wil en focus? Geld? Of hangt alles toch van dat ene woordje af….? (doping)

Mensen mensen mensen, wees niet zo hypocriet en doe die oogkappen af. Doping is gewoon een woord. De vraag is wat wij met dat woord doen. Gaan we het verbieden zodat het alleen maar interessanter wordt? Of gaan we tijd en moeite steken in het in goede banen leiden ervan i.p.v. lijstjes te maken met daarop de verboden middelen/stoffen? Het leven van nu is namelijk echt niet meer het leven van 50 jaar geleden.. Dus denken dat topsport niet meegroeit met de vooruitgang van de mens is heel dom. Gendoping is de toekomst. Wees gewaarschuwd en voorbereid.

N.

Grand Depart diary

It all started in 2007; when I fell in love with cycling during the Giro d’Italia. Well, the rest is history I guess 😉 As you know I’m also doing freelance work als a Journalist and would love to expand that in the near furture. So when the Tour de France starts in my home town Utrecht, I HAVE TO BE THERE! And so I did. After picking up my press accreditation at the press center in Utrecht the circus kind of started; lots and lots of press meetings and lots and lots of press conferences. On July the 2nd it was time for the official team presentations at Park Lepelenburg in Utrecht. Thanks to Jaarbeurs Utrecht I could watch the presenations as a VIP guest. Everything was very well organized by the hospitality team of the Jaarbeurs; the VIP location, food/drinks and music. The presentations were at the main stage in Park Lepelenburg and the ambiance and atmosphere were just wonderful; Ofcourse I made pictures and had lots of great chats. Meanwhile I was also very busy with posting video’s on my Snapchat account (thank you for all your great comments btw!) because I had promised to take you with me behind the scenes of all the events. Here are some other (random) pictures from the team presentation:

1 2 3 4 5

After the presentations it was time for diner at the VIP spot; and on the mainstage in Park Lepelenburg the DJ played his tunes to warm up the crowd. What a night! Ofcourse it also started to rain for a while (we’re still in the Netherlands ;-)) but that didn’t kill the mood. After thunderstorms and rain for like an hour; the party continued untill midnight. Utrecht city had never looked more beautiful that night. There were more stages where people could dance or relax while having a snack or drink.

6

I didn’t get much sleep that night and the next morning it was time for more meetings. In the afternoon I had the pleasure to meet Manuel Quinziato from the BMC Racing team at their hotel. Unfortuntely I got stuck in traffic and had to race like a crazy lady to get where I needed to be. Manuel had to rest like the other team members for the next (important) day to I tried my very best to keep it as low key as I could.

Chat with Manuel:

I told Manuel about my blog and about my growing interest/passion for cycling. I wanted to get to know the person behind the rider for BMC Racing team; I wanted to get to know the person Manuel a little bit better. Manuel is now 35 years old and started with sports (BMX) at the age of 8 and one year later he started with road racing. He is an only child to parents from Italy. He told me that a lot of cyclist have family members like brother, fathers/uncles who are into cycling and that is how they get into cycling as well. But for Manuel it didnt go that way. Both his parents were into other sports, like ice hockey, but Manuel’s father wanted his son to be able to do a lot of sports like karate, badminton and tennis. That way he would be versatile or an all-rounder and always able to level with his friends during different types of sport. But Manuel discovered that he was better in cycling than all the other sports he practiced. In later stadia, for example during high school, he had to spend lots of hours on cycling. I wanted to know if he had to make big sacrifices during his carriere path to become the pro that he is now. Ofcourse he had to make some effords and also some sacrifised but he never saw those discisions as negative. He thinks that having discipline is good thing; especially for some ages (teenage years), that was he didn’t have any time left to cross lines and boundries. His main focus besides school was always cycling. And now, years later, he still sees that as a positive aspect of wanting to become a pro athelete.  He also thinks that having the will and focus to achieve something and working really hard for it, can bring you where you want to be. There is a quote that means a lot to Manuarl: “The pain of regret is bigger than the pain of discipline”. So after all these years, if he had the chance to go back in time and do it all over again (including the sacrificies) he wouldnt hesitate a second. I also asked Manuel about being away frome home for training and different races and what that does to his relationship (Manuel has Spanish girlfriend xxx and they are getting married in November). Ofcourse it can get tough from time to time but his girlfriend knows that cycling is what Manuel does and that he likes what he does so she totally accepts his way of living. He thinks that having a partner who doenst understand what pro cycling means (like complaining that he is never home) will cause problems in the relationship. Manuel also talks about his future plans; at this moment he has a one year contract left with BMC and wants to get his Law degree (he just has to finish one more exam) in the next one or two years. Manuel and I totally agree about never being to old to study! I told him about my mother getting her second masters degree when she was 40+ and how proud I was of her for her achievement. So he also thinks that not going forward is like going backwards. After quitting pro cycling and getting his Law degree Manuel wants to stay active is the cycling world. Not as a cyclist but more in a role as an Agent. He thinks that being an Agent will suit him really well because of his experience and knowledge. But for now the main and only focus is the Tour de France 2015! Manuel tells me that his role is mainly helping the team to get good scores and to get Tejay (van Garderen) is the yellow jersey. And he also hopes to win stage 9 (TTT – and yes they won this stage :-)) And unfortunalty (for me) it was time for Manuel to get ready for the nexy day  (July 4th, individual time trial which was won by his team mate Rohan Dennis). And getting ready means ofcourse: massage, resting, eating and more resting. So I still really appreciate the fact the Manuel took the time to have this realxed chat with me on one the warmest Fridat afternoons in Dutch history! And ofcourse a big thank you to Georges for setting this up for me. You’re the best! :-)

mn

 

Here are some other facts about Manuel:

2014: Member of the BMC Racing Team’s world team time trial-winning squad … Registered top 10 individual time trial performances at Tour of Austria (third), and Tour de San Luis (sixth) … 2013: Fourth on final stage of Eneco Tour of Benelux … Member of team classification win at Tour de San Luis … Team’s best finisher (ninth) at 2012 Tour of Belgium … Part of the runner-up team time trial squad at the 2012 UCI World Road Championships … Has finished 15 of 16 grand tours he has started … Love of music is widely popular with fans and extended to “Quinziatunes” playlists on the BMC Racing Team mobile app in 2013 and 2014 … 2011: Helped Cadel Evans win Tour de France and Tirreno-Adriatico … Runner-up (2003) and two third-place finishes (2006, 2007) at Italian time trial championships …

After talking to Manuel I had some time left to check out the bikes and talk to some of the technicians working on the tt bikes for the next day. It was a long but very fulfilling day; I had to combine my lunch and diner because of my very busy schedule but it as all worth it!

IMG_0569 m5 IMG_0567 IMG_0564

And before I had time to think about other stuff it was Saturday moring, July 4th, the day of the Grand Depart! Stage 1 of the Tour de France 2015! Getting into Utrecht city by car was mission impossible so my transportation was my bike. First I had to be at the press center and after that it was time to check out the Village Depart area. I spend alsmost the whole day checking out the riders and teams getting ready for the ttt. It was also (maybe) the hottest day of the year..

9 10 8 7

198 riders took the start of the 2015 Tour de France, the first of them being Eritrean time trial national champion Daniel Teklehaimanot (MTN-Qhubeka), the first black African cyclist to take part in the race. The 2010 Dutch champion for individual time trial Jos van Emden (LottoNL-Jumbo) who was the ninth rider in action pleased the local crowd as he set the first time of reference: 15.11. It was a strong indication that it would be a very fast race. Clocked with one second deficit from the Dutchman at the half way time check, former world hour record holder Rohan Dennis from BMC bettered his time by fifteen seconds and set the fastest ever average speed of an individual time trial at the Tour de France with 55.446. The previous record was held by Chris Boardman with 55.152km/h in Lille in 1994 on a 7.2km course.

Tour de France 2015 - 04/07/2015 - 1re Etape - Utrecht / Utrecht - CLM - 13,8 Km - Pays-Bas - Daniel TEKLHAIMANOT (MTN), 1er coureur au depart, finira 146eme a 1'34" Tour de France 2015 - 04/07/2015 - 1re Etape - Utrecht / Utrecht - CLM - 13,8 Km - Pays-Bas - Tom DUMOULIN (TGA), 1er Hollandais, 4eme a 8" Tour de France 2015 - 04/07/2015 - 1re Etape - Utrecht / Utrecht - CLM - 13,8 Km - Pays-Bas - Alberto CONTADOR (TCS), 46eme a 58" Tour de France 2015 - 04/07/2015 - 1re Etape - Utrecht / Utrecht - CLM - 13,8 Km - Pays-Bas - Thibaut PINOT (FDJ) Tour de France 2015 - 04/07/2015 - 1re Etape - Utrecht / Utrecht - CLM - 13,8 Km - Pays-Bas - Rohan DENNIS (BMC) a termine le parcours a une moyenne de 55,446 km/h , le chrono le plus rapide de l'histoire du Tour de France

Mollema and Pinot, the best of the climbers

Nairo Quintana (Movistar) was the first of the top GC contenders to cover the 13.8km of the flat course. He was satisfied with his ride but another climber, Thibaut Pinot (FDJ) bettered it by twenty seconds. Bauke Mollema (Trek) rode four seconds faster than the Frenchman. Among the big four, the fastest was eventual the last man on the road: defending champion Vincenzo Nibali (Astana) who walked away from stage 1 with an advantage of 7 seconds over Chris Froome, 15 seconds over Alberto Contador, and 1.01 over Quintana. All of them remained behind Pinot whose French rival Romain Bardet lost 54 seconds on him.

Dennis in yellow two years after Gerrans

Dennis presumed he’d remain for a long time on the hot seat. It was the case as Tom Dumoulin (Giant-Alpecin) was only one second down on him at the half way check point but crossed the line with a deficit of eight seconds. Tony Martin (Etixx-Quick Step) also failed to approach his time of 14.56. Dennis was the only rider under fifteen minutes. Fabian Cancellara (Trek) saw his hope to win the inaugural time trial of the Tour de France for the sixth time vanishing as he was timed six seconds slower than the specialist from Adelaide. Dennis, who won the Santos Tour Down Under in January, is the first Australian to take the yellow jersey since Simon Gerrans two years ago. He was awarded in Utrecht by the King of Holland.

Tour de France 2015 - 04/07/2015 - 1re Etape - Utrecht / Utrecht - CLM - 13,8 Km - Pays-Bas - Rohan DENNIS (BMC), premier maillot jaune du Tour.

Ofcourse when the city turns yellow I have to follow as well! :-)

I decided to wear this beautiful yellow dress during the Tour festivities:

Carla-yellow-M180995-1-kopiem

The dress is from a Dutch brand called LaDress. LaDress can best be described as the perfect dress for any occasion: from daytime elegance to dazzling nighttime chic. Age and timeless with a phenomenal fit. Made of the finest high-end fabrics ranging from silk and wool to jersey lycra and viscose, sourced from the best houses in Europe, mainly Italy, LaDress is very comfortable, blending elegance with ease and versatility. I loved wearing my yellow Ladress in Utrecht!

unnamed

Please check www.ladress.com for more information about the brand. If you want to purchase your first Ladress please visit a dealer of the showroom in Amsterdam to make sure to buy the right size. Usually I have size Small (s) but when it comes to Ladress I need a size smaller (XS). By the way, Ladress is having a great offer where you can win your own Ladress! In your favo color. I know already which color my next dress is going to be: a pink Ladress! Ofcourse I will be wearing the pink dress during the Giro d’Italia!

 

http://www.letour.fr
http://www.bmc-switzerland.com
Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com